kirgistan

Kirgistan
Route: Osh - Toktokul - Song Kol- Baetov- Kazarman - Osh

De planning voor Kirgistan was nog niet helemaal rond toen we vertrokken. Dit had te maken met waar we onze reis wilden eindigen, in Osh of in Biskek. We hadden al zitten puzzelen op nog een leuke route, maar wisten niet hoeveel tijd we konden besteden, omdat onze terugvlucht nog niet geboekt was. We bleken 5 dagen in Kirgistan te kunnen rijden! Feest!
Samen met Patrik, de Zwitser die in Osh de motorverhuur runt, hebben we een rondje ingepland. Zo kunnen we toch nog iets van het mooie Kirgistan zien. We besluiten Biskek te laten vervallen als einddoel en een mooi rondje in het binnenland te maken.
We rijden langs bergen en valleien waar de nomadische Kirgiezen hun yurts hebben opgezet en hun kuddes met paarden, schapen, koeien en geiten hoeden. Het is puur en eerlijk leven!
Natuurlijk slapen we ook in een yurtcampje, aan het Song Kul meer waar een familie woont en een aantal yurts verhuurt. De dochters geven 's avonds nog een mooi optreden. De stilte, de sterrenhemel, de kuddes... het is sprookjesachtig. (Voor ons, dan)
We rijden over mooie en minder mooie gravelwegen, slaan stijl achterover van de kleuren van de bergen, de wilde bloemen die geel, paars en donkerrood opgloeien.
Elke dag gaan we over een prachtige bergpas met haarspeldbochten om dan te eindigen in een wat wij een slaperig dorp zouden noemen. We vonden in een oude USSR flat een hotel. Wc is buiten, eigenlijk gewoon een gat in de grond. Een emmer met water wordt bij een verplaatsbaar aluminium fonteintje gezet: de badkamer. Dit dorp heeft geen stromend water, elke dag rijden er handkarren met waterbussen langs de huizen. Er is wel een winkelcentrumpje, met een warenhuis, en 3 gelijke kruidenierszaken. Fruit wordt buiten verkocht. Er zijn ook minstens 3 shops met mobieltjes.
We eten in het café bij het hotel en staan versteld: wat een heerlijke noodles serveren ze!
De dame die in het hotel werkt vraagt in het Kirgies of ik wil douchen. Er blijkt een badhuis te zijn. Ze brengt me erheen en geeft uitleg. Het water wordt verwarmd met een vuurtje, waar ook stenen zijn opgelegd. Zo is het ook een sauna. En dan tap je water in een afwasteil en pak je een plastic steelpannetje en gooi je het water heerlijk over je heen. Na al dat stof was het zalig!
Op onze laatste rijdag van deze reis krijgen we nog een fantastische bergpas te rijden en...de enige lekke band van de hele reis. We reden uit een tankstation en Wim's achterband had een spijker gevonden. Plat. Direct staan er allemaal mannetjes om hem heen en zij wijzen naar een gebouwtje schuin aan de overkant. Daar zit een bandenzaakje, en zij fiksten in een half uur de band! Wat een superhulpvaardigheid!
We komen door dit extra rondje wel lekker dicht bij het echte leven, dat wilden we toch? Maar blijven wel westers, en zien heel simpele oplossingen voor onhandige situaties. En de Kirgiezen zelf? Volgens mij doen ze lekker hun ding. Ze hebben prachtig vee, zijn bezig hun huizenpark voorzichtig te vernieuwen. In plaats van yurts zien we ook wel pipowagens staan om in te overnachten. Dat is natuurlijk wel praktischer, maar veel minder romantisch!
De auto's die we in het binnenland zien zijn meestal Audi 100 van een jaar of 20 oud. Ze rammelen aan alle kanten, maar met die hobbelwegen kan dat ook bijna niet anders. Vooral richting het westen zie je regelmatig een nieuwe auto. Die gaat dan ook weer gelijk zo hard dat je de weg wordt afgeblazen. Ook worden de huizen robuuster. Groot, met grote ramen (of openingen) en een plaatdak erop. Maar altijd met die dunne plaat- deuren, in allerlei pasteltinten. Die deuren zijn zo dun dat ze in de wind geluid maken alsof het onweert. Het geeft een beetje een Once upon a time In the west gevoel. Met af en toe zo'n dood struikje dat langswaait.
Karakter, dat heeft dit land! En ik heb het mogen proeven.