Turkije

Turkije
Vanuit Istanbul over de brug Azië inrijden, wat een geweldig gevoel! Het verkeer had een aangename snelheid van 50 km: ik kon goed om me heen kijken. Azië, here I come!
En wat een mooi gebied doorkruisten we. Prachtige bergen, met verschillende kleuren aarde, veel akkerbouw, mensen die aan het oogsten zijn, de Zwarte Zee.
Mooie wegen, heel vaak al 2 baans zorgen, voor snelle doorstroming. Hoewel, er zijn ook vele kilometers waarop onze 4 motoren bijna alleen te zien waren en verder...lege wegen.

Aardige mensen, ze lijken alles voldoende te hebben.
Opvallend veel pompstations, die er superverzorgd uitzien en waar ook vaak een eettentje bijzit.
Hulpvaardige mensen, die je overal bij helpen. Tegelijkertijd zijn het
vreselijke automobilisten. Ze zwaaien naar je en 1 tel later snijden ze je bijna de berm in. Ik denk dat ze het gewoon niet merken.

Lunch bij de bakker: we zoeken broodjes uit en krijgen er koekjes bij. Er wordt een tafeltje bij ons gezet en de thee van de overbuurman wordt geserveerd. Ondertussen komen alle belangrijke dorpelingen langs om ons te groeten en hun Duits even te laten horen. Warm!
Introductie van elegant accepteren. Toen Ron en ik een motortrip rond de Zee van Marmara maakten hebben we besproken dat we ook moeten leren aannemen, niet altijd iets willen geven of teruggeven. Met de motormannen wordt dit een ander mantra: gladueus accepteren. Het lukt ons aardig.

De zoektocht naar ons hotel.
De gps en het routeboekje hebben beiden een Cinar panzione/otel als slaapplek voor ons. Maar, wie schetst onze verbazing dat, als we er aankomen,geen reservering is voor ons, en dat we met een aanwijsboekje en Russisch op reis duidelijk moesten maken wat we bedoeken. Het telnummer uit het boekje wordt gebeld en er bleek nog een cinar otel te zijn dat 20 km verderop lag. Dus wij op pad en bij een benzinepompstation gevraagd. De big boss spreekt een beetje Engels en springt in zijn auto en brengt ons er naar toe. Super! En in het hotel staat een mega aardig Turks meiske dat 2 woorden Engels spreekt: welcome, en the sea.
En daarbij straalt ze van oor tot oor. Daar-word-je-blij-van.

We komen in het plaatsje Susehri en we weten niet precies waar het centrum is en waar een leuk eethuisje is. De Jongen uit het hotel loopt met ons mee naar een goed restaurant en helpt bestellen. Gewoon, omdat ie ons wil helpen. De motoren mogen daar gewoon in de lobby staan. En volgens mij. Niet omdat het buiten niet veilig zou zijn

Sedat uit Trabson die het geweldig vindt dat wij er zijn en zijn hotel hadden gevonden. Er bleek een totaal ander hotel gereserveerd te zijn, maar dat konden wij niet weten. Hij neemt ons mee naar zijn favoriete eethuis, stelt ons aan zijn vrienden voor. Hij haalt gewoon zijn Toyota landcruiser ( de korte) op en rijdt ons naar de stad.
We drinken biertjes en bespreken de wereld. Zijn managers kamer is een soort van jongensdroom: uitgeprinte gps routes waarmee hij zijn wereldreis op de motor voor volgend jaar uitstippelt. Allerlei motor onderdelen en kampeeraetikelen. En zijn Warme afscheid van ons. Geweldig!
En zo kan ik nog meer voorbeelden noemen, maar ze komen vooral op hetzelfde neer: de enorme hulp vaardigheid van de mensen!
Dat voelt heel goed.